نقش پررنگ رویکرد مذاکرات تجاری در پیشبرد اهداف اقتصادی سازمان های عصر حاضر موجب گردید تا هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثرگذاری ارزش های فرهنگی فردی بر سبک های مذاکره با نقش میانجی هوش فرهنگی باشد. این مطالعه بر اساس هدف، کاربردی و از منظر روش در حوزه مطالعات توصیفی از نوع پیمایشی و علی قرار دارد. جامعه آماری این مطالعه را کلیه ی مدیران مذاکره و قرارداد تجاری شرکت های صادراتی اتاق بازرگانی تهران تشکیل داده اند که با استفاده از روش نمونه گیری غیراحتمالی دردسترس تعداد 96 نفر به عنوان نمونه ی پژوهش در نظر گرفته شدند. داده های موردنیاز از طریق پرسشنامه بر اساس طیف پنج گزینه ای جمع آوری گردید. تجزیه و تحلیل داده ها در این مطالعه با استفاده از روش مدلسازی معادلات ساختاری به کمک نرم افزار اسمارت-پی ال اس انجام گرفت. نتایج نشان می دهد که ارزش های فرهنگی (به عنوان مثال فاصله قدرت، پیشگیری از عدم اطمینان، جمع گرایی و مردخویی) تاثیر مستقیمی در سبک های مذاکره و همچنین یک اثر غیرمستقیم دارند که از طریق هوش فرهنگی واسطه می شود. این مطالعه اهمیت ارزش های فرهنگی و هوش فرهنگی را در سبک های مذاکره برجسته کرده و به عملکرد مذاکرات کمک می کند.

با وجود آنکه مفهوم هوش فرهنگی دارای اعتبار جهانی است، معیار سنجش هوش فرهنگی می تواند در هر بافتی متفاوت باشد. از این رو جنبه های مختلف هوش فرهنگی، که توانایی اداره موقعیت های متنوع فرهنگی را ارزیابی می کنند، باید متناسب با هر بافت فرهنگی خاص باشد. در این مقاله برای ارزیابی هوش فرهنگی، ابزار سنجشی متناسب با فرهنگ جامعه ایرانی تدوین شده است که آن را مقیاس ایرانی هوش فرهنگی می نامیم. همچنین رابطه ابعاد هوش فرهنگی با کارآفرینی استراتژیک نیز بررسی شده است. جامعه آماری تحقیق را آن دسته از مدیران و کارشناسان صنایع نفت، گاز و پتروشیمی تشکیل می دهند که سابقه حداقل سه سال تعاملات بین المللی فرهنگی و دو مسافرت خارج از کشور را داشته باشند، که نهایتاً 214 نفر به عنوان نمونه آماری تحقیق شناخته شدند. داده های بدست آمده با تحلیل عاملی مورد آزمون قرار گرفت. نتایج بیانگر این است که هوش فرهنگی مشتمل بر سه بعد ادارکی، ارتباطی و انطباقی می باشد. همچنین، نتایج تحقیق نشان می دهد که در جامعه ایران، متغیرهای جمعیت شناختی مانند جنسیت، سن، سطح تحصیلات و سابقه تعاملات فرهنگی، با برخی جنبه های هوش فرهنگی ارتباطی قوی دارند. در نهایت، نقش هوش فرهنگی به عنوان یکی از عوامل کلیدی موثر بر کارآفرینی استراتژیک شناسایی شد که این امر، بیانگر لزوم توجه به قابلیت های هوش فرهنگی در مدیران برای انجام فعالیت های کارآفرینانه در محیط های چندفرهنگی می باشد

زمینه و هدف یکی از شاخص های سلامت روان میزان رضایت از زندگی است و مراد از رضایت از زندگی نگرش فرد، ارزیابی عمومی نسبت به کلیت زندگی خود و یا برخی از جنبه های زندگی همچون زندگی خانوادگی و تجربه آموزشی است. هدف از انجام پژوهش حاضر، تعیین رابطه هوش هیجانی، هوش موفق، هوش اخلاقی و هوش فرهنگی و رضایت از زندگی با میانجی گری سلامت روان بود. روش و مواد این پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود. جامعه آماری را تمامی دانشجویان دانشگاه آزاد تنکابن در سال تحصیلی 99-1398 تشکیل دادند که به روش نمونه گیری به صورت غیر تصادفی و در دسترس تعداد 200 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها با استفاده از مقیاس رضایت از زندگی، آزمون هوشی فرهنگ ناوابسته، آزمون هوش هیجانی، پرسشنامه های هوش موفق، هوش اخلاقی، هوش فرهنگی و سلامت عمومی در مورد آنها جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها به کمک نرم افزار SPSS-25 و AMOS-25 با استفاده از روش تحلیل مسیر انجام شد. یافته ها میانگین (انحراف معیار) سن دانشجویان پسر، (9/6) 7/27 و دانشجویان دختر (5/6) 8/25 سال بود. با افزایش هوش هیجانی با میانگین (انحراف معیار) (4/0) 3، هوش اخلاقی با میانگین (انحراف معیار) (5/0) 9/3، هوش موفق با میانگین (انحراف معیار) (5/0) 6/2 و هوش فرهنگی با میانگین (انحراف معیار) (6/0) 6/2، میزان رضایت از زندگی با میانگین (انحراف معیار) (6/0) 0/1 افزایش یافت (01/0>P). با افزایش هوش هیجانی، هوش اخلاقی، هوش موفق و هوش فرهنگی، نمره سلامت روان با میانگین (انحراف معیار) (5/0) 9/2 بهبود یافت (01/0>P). همچنین با بهبود وضعیت سلامت روان، رضایت از زندگی افزایش یافت (01/0>P). سلامت روان نقش واسطه ای در رابطه بین هوش هیجانی، هوش اخلاقی، هوش موفق و هوش فرهنگی با رضایت از زندگی داشت (01/0>P). نتیجه گیری مطالعه نشان داد که با افزایش هوش هیجانی، هوش اخلاقی، هوش موفق و هوش فرهنگی، میزان رضایت از زندگی افزایش یافت. با افزایش هوش هیجانی، هوش اخلاقی، هوش موفق و هوش فرهنگی، وضعیت سلامت روان بهبود یافت. همچنین با بهبود سلامت روان، رضایت از زندگی افزایش یافت. سلامت روان در رابطه بین هوش هیجانی، هوش اخلاقی، هوش موفق و هوش فرهنگی و رضایت از زندگی نقش واسطه ای داشت، به این صورت که با اثر مستقیم هوش هیجانی، هوش اخلاقی، هوش موفق و هوش فرهنگی بر سلامت روان، رضایت از زندگی افزایش یافت.

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه هوش فرهنگی و هوش معنوی با هویت اجتماعی دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی اسلام شهر در سال تحصیلی 97 1396بود. این پژوهش به روش توصیفی هم بستگی انجام شد و جامعه آماری مورد مطالعه تمام دانشجویان ارشد دانشگاه آزاد اسلامی اسلام شهر به تعداد 2821 نفر بودند که بر اساس فرمول کوکران، حجم نمونه 383 نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل: پرسش نامه هویت اجتماعی ریچارد جنکینز (2008)، مقیاس هوش فرهنگی انگ و داین (2004) و مقیاس هوش معنوی کینگ (2008) بود. پایایی آن ها به ترتیب برابر با 90/.، 88/. و 88/. به دست آمد. جهت تحلیل داده ها از آزمون مدل معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار لیزرل استفاده شد. یافته ها حاکی از آن بود که هوش فرهنگی و هوش معنوی با هویت اجتماعی رابطه مستقیم و معنا داری دارد. چنین نتیجه گیری می شود با تقویت هوش فرهنگی و معنوی از طریق برنامه آموزش رسمی و غیر رسمی در سطح دانشگاه می توان گامی مهم در عرصه فرایند توسعه و تقویت فرهنگی جامعه برداشت.